Rene Gardenier Home Columns Video's

Supermarkt stress

Gepubliceerd op 25 september 2017

Als er één plek op aarde niet goed voor je gezondheid is, dan is het wel de supermarkt. Vooral voor mensen zoals ik, die boodschappen doen uit noodzaak en het liefst zo snel mogelijk weer uit deze voedsel en prularia-hel willen verdwijnen. Geteisterd door krijsende kinderen, eenzame hangbejaarden, besluitloze treuzelaars en kletskousen die ‘in de weg staan’ tot een ware kunstvorm hebben verheven worstelde ik mij gisteren weer door de prijsknaller, die altijd de hoogste kwaliteit voor de laagste prijs garandeert.

 

Bij binnenkomst in de supermarkt werden mijn zenuwen al meteen geprikkeld door een jengelend kind dat blijkbaar zijn zin niet had gekregen en met betraande ogen en een snottebel onder zijn neus tegen zijn moeder bleef zeuren. Die deed net of de bevalling van haar kleine nooit had plaatsgevonden want ze negeerde het kind volledig. Gevolg, het kind gaat nog harder jengelen of in het ergste geval de hele supermarkt bij elkaar janken. Onze snotneus koos helaas voor de laatste optie en zette zijn stembandjes eens even flink aan het werk. Ik zag hoe een aantal mensen geërgerd naar de koter en zijn moeder keek maar de dame in kwestie ontkende nog steeds het bestaan van haar eigen kind en winkelde rustig verder.

 

Nadat ik snel wat brood in mijn winkelwagen had geflikkerd trok ik een sprint naar de groenteafdeling om iets verder bij de irriterende geluidsbron weg te zijn. Daar werd het gangpad geblokkeerd door twee scharrelbejaarden die hun karren dwarst tegen elkaar aan hadden gezet en rustig een praatje stonden te maken, alsof er verder niemand in de supermarkt was. Na een vriendelijke ‘pardon’ van mijn kant nam één van de twee pensioentrekkers de moeite om haar kar iets aan de kant te trekken, zonder mij ook maar één blik waardig te gunnen.

 

Aangekomen bij de enorme vitrine met salades, kaas en vleeswaren werd mijn geduld opnieuw op de proef gesteld. Een dame van rond de vijftig met een uiterst lelijk boblijn kapsel en bijbehorend Burberry outfit blokkeerde de deur van de vleeswaren, waar ik bij wilde. Op haar gemak stond ze het etiket op een pakje gesneden kipfilet te lezen alsof ze volledig begreep wat voor chemische samenstelling ze op haar croissantje roomboter zou deponeren. Ik wachtte geduldig af.

 

Misschien dacht ze bij het lezen wel dat deze kipfilet haar winderig zou maken, rode pukkels zou bezorgen of slecht voor haar aambeien zou zijn want na een intensieve bestudering van alle conserveringsmiddelen, stabilisatoren, smeltzouten en smaakversterkers legde ze het pakje weer terug in de koeling en nam daarna in de openstaande deur nog steeds ruim de tijd om een andere keuze te maken. Mijn geduld raakte op dus confronteerde ik haar met de vraag of ze wist dat Natrium ontploft als je het in water gooit. De dame draaide haar hoofd in mijn richting en keek me met een verdwaasde blik over haar leesbrilletje aan. ‘Wilt u er misschien bij?’ vroeg ze enigszins geïrriteerd.

 

Eindelijk aangekomen bij de kassa stond mij de laatste beproeving te wachten. Alle rijen waren bijna even lang en na een snelle berekening hoeveel boodschappen iedereen per rij op de band zou leggen besloot ik naar kassa 1 te gaan. Voor mij stond een dame met een half gevulde kar en daarvoor was een andere dame druk bezig een enorme voorraad boodschappen op de band te leggen. Terwijl de kassière in hoog tempo de eerste boodschappen over de scanner veegde nam de voorste vrouw ruimschoots de tijd om verschillende tassen en een klapkrat open te vouwen en begon ondertussen een gesprek met de kassière. Ze kenden elkaar, wat mijn inschatting op de snelste kassa onmiddellijk veranderde.

 

Op haar dooie gemakje sorteerde de vrouw haar boodschappen in de diverse tassen en het klapkrat en stopte regelmatig even om haar verhaal af te maken. Het lag op mijn tong om te roepen: ‘Ga godverdomme een keer bij elkaar op de koffie zeg!’ maar ik ben de laatste jaren wat rustiger geworden dus leed ik zwaar geërgerd in stilte verder, terwijl de lopende band elke 30 seconden een paar centimeter verder schoof.

 

Ook de dame voor mij produceerde inmiddels stoom uit haar oren toen ze zich omdraaide en op duidelijke manier haar ongenoegen naar mij uitte door één wenkbrauw omhoog te trekken. Ik liet haar merken het helemaal met haar eens te zijn door hetzelfde te doen en er was gelijk een band tussen ons voelbaar. We waren samen tegen die achterlijke trut! Had ze dan echt niet in de gaten dat wij ook voor het donker thuis probeerden te komen?!!

 

Na ruim acht minuten gelul en inpakken waren al haar boodschappen keurig over alle tassen en het klapkrat gesorteerd en kon ze eindelijk betalen. De kassière had inmiddels een vuurrood hoofd door de blikken van mij en mijn lotgenote. Ze knikte vriendelijk als tegemoetkoming voor het leed dat ons de laatste acht minuten was aangedaan! Binnen drie minuten hadden zowel de vrouw voor mij als ikzelf onze boodschappen ingepakt en betaald en stond ik eindelijk weer buiten.

 

Met een diepe zucht keek ik nog één keer naar de schuifdeuren van de prijsknaller met de hoogste kwaliteit voor de laagste prijs. Volgende keer toch maar weer gewoon lekker op maandagochtend boodschappen doen…. Wel zo rustig!

 

 

 

© René Gardenier – 2017

 

 

Delen mag altijd, stelen is plagiaat!

© René Gardenier 2019