Rene Gardenier Home Columns Video's

De oude Belg - Leef nu!

Gepubliceerd op 14 juni 2011

Oude column, geschreven in 2011, toen ik nog in het Spaanse Salou woonde en werkte.
_________________

Het is nog vroeg in het seizoen en daarom nog erg rustig. Het is 2011 en ik sta in een Nederlands feestcafé in het Spaanse Salou maar van hossende en zuipende jongeren is nog geen sprake. Die komen pas over twee maanden, als de vakanties beginnen. Nog geen flitsende discolichten en rookmachines maar gewoon een donkerbruin café met gedimde oranje verlichting, prefect voor gasten die rustig een borreltje willen drinken en een praatje willen maken.

 

Een oudere man sloft voorzichtig de zaak binnen. Qua uiterlijk doet hij me, mede door zijn enorme bril, een beetje aan Sjef van Oekel, denken. Met moeite klimt hij op een barkruk en vraagt met een Vlaams accent of ik een rood wijntje voor hem in wil schenken. Mijn enige andere gast is John. Een collega van een nabij gelegen restaurant, die elke avond na zijn werk een paar flinke afzakkers bij mij komt halen. Kopstoten in de vorm van halve liters bier en shotjes wodka. Hij heeft er inmiddels genoeg op en zit in zijn eigen wereld dus ik heb alle tijd voor mijn nieuwe gast.

 

Als ik de wijn heb ingeschonken vertelt de Vlaming dat dit zijn laatste avond in Salou is en dat hij in het hotel tegenover de bar logeert. Hij is bij een Engelse entertainmentshow geweest waar jongelui, die Idols niet gehaald hebben, artiesten als Tom Jones en Elvis imiteren. Zijn enthousiaste verhaal wordt grof onderbroken door een luide knal. Als ik omkijk zie ik dat John niet meer aan de bar zit maar er, afgaande op het gekreun vanaf de vloer, inmiddels onder ligt. De borrels en de zwaartekracht hebben het ook vanavond weer van hem gewonnen.

 

Ik kom achter de bar vandaan, help hem overeind en breng hem naar de uitgang. ‘Morgen weer een nieuwe dag!’ roep ik hem in het Engels na terwijl hij het terras af strompelt. Weer terug achter de bar zie ik dat mijn Vlaamse gast zijn glas naar de rand van de bar heeft geschoven. ‘De laatste en neemt zelf ook wat van mij’, zegt hij. Ik schenk een wijntje en een biertje in en proost met hem. ‘Geniet gij van het leven?’ vraagt hij mij. ‘Zeker!’ roep ik enthousiast. Ik ben getraind om enthousiast te reageren want ik werk in de horeca maar de oude man kijkt dwars door mijn masker heen.

 

Hij legt zijn oude trillende hand op de mijne en zegt: ‘Ik heb mijn hele leven hard gewerkt en amper tijd voor mijzelf of mijn gezin gemaakt. Ik wilde presteren en geld verdienen voor later. Toen ik met pensioen ging, wilde ik de verloren tijd inhalen door een wereldreis met mijn vrouw te maken. We hadden inmiddels geld genoeg. Mijn vrouw wilde liever naar Salou. Ik vond het best, zolang we maar samen konden genieten. Ze heeft Salou helaas nooit mogen zien want kort nadat we onze vakantie hadden geboekt werd ze ziek en twee maanden later was ze overleden. Daarom ben ik nu hier… precies een jaar na het overlijden van mijn vrouw. Ik kan het nu nog doen want de reuma haalt me langzaam onderuit.’

 

Vol medelijden kijk ik naar de oude man terwijl hij zijn bril van zijn hoofd haalt en een paar tranen met een zakdoek weg veegt. Hij legt opnieuw zijn hand op die van mij en knijpt er zachtjes in. ‘Je moet van het leven genieten jongen!’ zegt hij. ‘Nu en elke dag want het gaat in het leven nooit zoals je gepland hebt. Geld is makkelijk en spullen zijn leuk maar je hebt er helemaal niets aan als je er niet van kunt genieten. Iedereen wil zo graag presteren maar daar gaat het niet om in het leven. Voor mij is de tijd verstreken zonder dat ik er echt van genoten heb. Ik was zo met de toekomst bezig dat ik vergat om van het heden te genieten.’

 

Er valt een stilte in het gesprek. De man veegt nog een keer zijn tranen weg en drinkt zijn glas leeg. Uit de speakers klinkt Elvis met You Where Always On My Mind. Wrang maar wel toepasselijk. ‘Wat is de schade?’ vraagt hij. Ik geef hem de rekening en wil hem nog een wijntje aanbieden maar hij schudt zijn hoofd. Hij betaalt, bedankt mij voor mijn luisterend oor en loopt moeizaam richting de uitgang. Ik kijk hem na terwijl hij schuifelend het terras verlaat en in de duisternis van de nacht verdwijnt… zonder naam maar met een boodschap.

 

Een boodschap waar ik nog een paar jaar voor nodig zou hebben om hem door te laten dringen. In mijn gedachten zit hij de laatste tijd weer vaak bij mij aan de bar. Zijn oude hand op die van mij rustend terwijl hij me trots aan kijkt omdat ik eindelijk zijn raad heb opgevolgd.

 

© René Gardenier – 2011

 

 

Delen mag altijd, stelen is plagiaat!

© René Gardenier 2019